Tuupe tegoare

01/10/2019

“Tuupe tegoare”. Dat stond in zwierige gouden letters op de trui waarmee Hannah rondliep tijdens de laatste dagen van haar vrijwilligersjaar. Ze had de trui gekregen als afscheidscadeau van Nadine, omdat het haar favoriete Gentse uitdrukking was. “Tuupe tegoare”, “allemaal samen”. Hannah hield van gemeenschap. Halverwege haar vrijwilligersjaar schreef ze al: “De eerste weken waren niet gemakkelijk, maar ik ondervond al snel wat gemeenschapsgevoel is in De Ark. Vanaf dan wist ik: wat er ook gebeurt dit jaar, of ik nu een goede of slechte dag heb, de mensen van De Ark zullen altijd achter me staan. Ik kan altijd bij hen terecht. Het toont zich door een opbeurend woord, een vraag ‘hoe gaat het?’, of een dikke knuffel. Dat is voor mij gemeenschap en dat is voor mij De Ark.”

Het hoeft niet te verbazen dat we Hannah “tuupe tegoare” met veel tranen hebben uitgezwaaid aan het einde van de zomer...

De week voor ze vertrok, hadden we nog een groot “tuupe tegoare”-moment. We hielden een feest voor al onze vrienden. Het was een prachtige, zonnige dag. De voorbereiding was tot in de puntjes liefdevol verzorgd. Er waren hapjes voor een heel leger. Er stonden grappige ventjes als decoratie op tafel. Onze vrienden kwamen. Ze kregen om te beginnen allemaal een cadeautje: een zelfgemaakte sleutelhanger met enkele parels. Die stond symbool voor ons eigen leven, maar ook voor onze gemeenschap. Er zijn parels die verschillen van vorm en formaat, rond of met een hoekje af. Er is een touw dat verbindt. Er zijn hier en daar ook knopen, maar die moeten niet allemaal losgemaakt worden, want soms houden ze de boel juist samen. We begrepen dat het ging over onszelf, over hoe we mensen zijn. En ook over gemeenschap, over hoe we samen zijn.

Parels zullen jullie nog zien passeren in de volgende nieuwsbrieven, want ze zullen een beeld vormen doorheen het komende werkjaar. Vanuit De Ark Internationaal is er immers een nieuw proces gelanceerd: het herschrijven van het Charter van De Ark. Alle gemeenschappen van de hele wereld gaan in hun eigen taal en cultuur nadenken wat ons als Ark verbindt. Wie zijn we? Wat beleven we in De Ark? Hoe blijven we samen, nu onze stichter Jean Vanier overleden is?

Met andere woorden: wat houdt ons als Ark “tuupe tegoare”? Krijg dat maar eens vertaald…